Elkarrizketa irakaslearekin

Azteazkenean goizean gelditu nintzen bi urtez nire andereño maitea izan zenarekin, Isabel. Lehen Hezkuntzako irakaslea da, eta nire tutorea izan zen bostgarren eta seigarren kurtsoan, izan dudan tutorerik onena.

Nire herriko ikastolan egiten du lan, eta berak Dulantzikoa da baita, beraz, askotan ikusten dut kaletik. Ikusi garen bakoitzean tratu oso ona mantendu dugu eta esango nuke nire konfiantzazko pertsona bihurtu dela, horregatik ere jo dut harengana.

Herriko ikastolan gelditu ginen eta han bertan egin genuen elkarrizketa.

Prestatutak nituen galderetaz aparte, bere bizitzari buruz zenbait gauza ere aipatu zizkidan. Hala nola, bere profesioa erabakitzerako orduan hainbat nahaste izan zituela; bartxilergoa bukatu bezain laster, “Empresariales”-eko karrera egitera sartu zen, eta denborarekin konturatu zen ikasketa horiek ez zirela berarentzat.

Beraz, ikasteari utzi zion, eta bere amak zuen partikularreko akademian lan egiten hasi zen. Hemen aritzen zen bitartean konturatu zen lanbide horretan zegoela bere bokazioa, eta berehala eman zuen bere izena Magisteritzako fakultatean.

Elkarrizketari dagokionez, primeran joan zen. Gelditu ginen esparrua ezin liteke hobea izan, hori asko lagundu zuen ere, biontzat ezaguna eta familiarra zelako, oso eroso egon ginen.

Galderei erantzuten zidan bitartean, nik informazioa apuntatzen nengoen. Gogo betez erantzuten zituen galdera guztiak, zehaztasunez eta xehetasunez.

Egia da momentu jakin batzuetan pixkat blokeatzen zela, erabili nahi zituen hitzak ez zituelako aurkitzen, baina nire laguntzarekin blokeo hartatik atertzen ginen.

Erantzunak eman aurretik, segundu batzuk ematen zituen pentsatzen eta galderari buruz hausnarketa egiten. Hau, asko gustatu zitzaidan gauza bat izan zen; bere ekintza hori, erantzun onak jasoko nituela pentsatzeari eramaten ninduelako, eta hala izan zen.